IV Festiwal Dobrego Piwa

Ostatnimi czasy pogoda w weekendy nas nie rozpieszcza. W tygodniu, kiedy tyrać trzeba w pocie czoła i owszem... ładnie i to bardzo, szkoda tylko, że słońce wtedy tylko obserwuje się zza okna. W zeszły weekend nie było inaczej. Mżawka przechodząca w lekki deszcz i temperatura pozostawiająca wiele do życzenia (szczególnie takiemu zmarzluchowi jak ja). W takich to warunkach odbył się IV Festiwal Dobrego Piwa.

Tada... Festiwalowanie czas zacząć.

Nie ukrywam, że mimo deszczu impreza i tak się udała. W godzinach popołudniowych ludzi zrobiło się naprawdę sporo, ale kolejki zdecydowanie nie przypominały tych sprzed 2 lat. Pogoda pewnie była jednym ze znaczących powodów takiego stanu rzeczy. Ukryć się jednak nie da, że sam Festiwal rozrósł się do całkiem sporych rozmiarów.

Krasna znowu popijał z nami :)

I nie straszne nam było błocko...

...które sięgało miejscami po kostki.

Do rzeczy jednak, bo w tych trzech, krótkich dniach to złoty trunek był najważniejszy. Przyznaję, że próbowaliśmy wielu, jak na moje wątłe ciało zbyt wielu. Plus, że trzeźwość umysłu została zachowana, i ze dzień długi. Wierzę jednak, że niektórym się to nie udało, a to tylko z tego względu, że piwo lało się strumieniami, wystawców było zatrzęsienie, a ceny mniejszych próbek tak nieopłacalne, że moje serce łkało. Przyznaję bez bicia, że wędrując między stoiskami i kupując na dwa kufle (a czasem na cztery czy nawet sześć)- zależy w jak dużej grupie wędrowanie się odbywało) różne rodzaje browarów nie udało nam się spamiętać wszystkiego, co choć na chwilę zetknęło się z naszymi ustami. Wiem, wiem, Kamil już w połowie imprezy zauważył, że mogliśmy zapisywać co u kogo i jak smakuje i w przyszłym roku na pewno tak zrobię. Tym razem będzie jedynie o tym, co zrobiło na nas wrażenie... negatywne lub pozytywne.

Piwa było sporo...

Ludzi też!

Na pierwszy rzut całkowicie dziwaczny, korzenny i bezchmielowy Gruit Kopernikowski z Kormorana. Dla mnie dziwne, nie do końca smaczne, ale tak Małżowi jak i bratu ten korzenny, goryczkowaty smak odpowiadał. Przyznaję jednak, że trunek wart spróbowania choćby z czystej ciekawości, co to da się uwarzyć. Później Półciemne z czeskiego browaru, ale za diabła nie jestem sobie w stanie przypomnieć skąd. Kupiliśmy je w towarzystwie piwa wiśniowego, które na styl czeski nie było słodkie, a jedynie aromatyzowane. Z tej dwójki zdecydowanie lepsze półciemne o pięknym ciemnym kolorze i niezwykle karmelowym smaku. Mmmmm! Jeden z moich faworytów. W międzyczasie Kamil załapał stoisko z hiper drogimi importowańcami - dla mnie nie za smaczne, za bardzo chmielone (wszak był to dubel), za bardzo intensywne, ale Chłopcy znowu byli zachwyceni i przy stoisku zostaliśmy na dłużej, żeby bratek mógł się spełnić. Nazw nie pamiętam za diabła, tym bardziej, że beczki zmieniały się na inne i człek zawsze mógł trafić na coś innego. Podobna do dubla była IPA z browaru Haust, o dziwo i mnie odpowiadała - wytrawna, chmielowa, ale nie do przesady. I jakoś bardziej z ceną na naszą kieszeń - same plusy. Warty zapamiętania był też ciemny Litovel (lekko karmelowy), który pojechał też z nami do domu. Mandarynkowy Opat zachwycił wszystkich. Wyraźny smak cytrusów, ale znowu bez słodkości pochodzącej z dolanego soku. Piliśmy go w towarzystwie Klastera - wynalazku, którego podobno się nawet nie butelkuje. Piwo niefiltrowane,  mętnawe i bardzo wyraziste w smaku. Reszta się rozmywa smakowo i raczej zapamiętania nie warta. Fakt, że sporo z tych, które udało nam się pić poza festiwalem tez mogłoby się znaleźć na takiej liście. Z racji jednak, że kosztowane poza tą zacną imprezą zostaną przemilczane.

Niektórzy to dopiero się wozili...

I piwo to zdecydowane plusy. Teraz słów kilka o minusach, które zauważyliśmy porównując obecny Festiwal z tym sprzed dwóch lat. Impreza zdecydowanie się skomercjalizowała. Z jednej strony dobrze, bo i wystawców więcej i piw więcej, ale z drugiej strony nie pogadasz o warzeniu, o działaniu browaru, bo większość wystawców to pośrednicy - knajpy, hurtownie etc. Stąd też i ceny wyższe, co akurat moją kieszeń boli, nieproporcjonalność ceny za 0,2, która głównie winna zachęcać do próbowania jak największej ilości dostępnych trunków (szczególnie tym, którzy przyjechali na jeden dzień i trudno w innym wypadku nie urżnąć się jak świnia). A mam wrażenie, ze o propagowanie dobrych trunków tu idzie, a nie efekt zwykłego pijaństwa. I zamkniecie piwowarstwa domowego tylko dla 100 osób i to na bilety. Masakra. I to nie tylko jeśli chodzi o kosztowanie... tu o rozmowy chodziło, o fajnie przeprowadzone warsztaty w podziemiach. Nie od wczoraj wiadomo, że domowi browarnicy (i wszyscy inni domowi) to niezłe świry na punkcie swojego konika i nic tak wiele nie daje, jak rozmowa w takim towarzystwie.

I to, co lubimy najbardziej... gary!

Plus jednak taki, że na błoto się skarżyć nie będziem (choć mogłam przez nie stracić rękę, a na pewno straciłam kufel AD 2011) i na tramwaje, bo wcale nie były przepełnione i na deszcz też nie. O! Podsumowując to w ogólnym rozrachunku impreza naprawdę udana i niezwykle interesującą. I za rok znowu mamy w planach pohalsować między piwnymi straganami.

Orkiszowe, śniadaniowe

Ot szybkie orkiszowe bułki. Idealne na śniadanie. Wdzięczne w robocie i spożyciu. I co tu więcej gadać... czas na przepis.

Orkiszowe bułeczki
Składniki:
1 szkl. mąki pszennej
1,5 szkl. mąki orkiszowej
1 szkl. wody
5 gr drożdży piekarniczych
0,25 łyżeczki cukru
1 łyżeczka soli
1 łyżka miękkiego masła

Przygotowanie:

Z odrobiny ciepłej wody, cukru i drożdży przygotuj zaczyn. Odstaw go w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. Kiedy zaczyn ruszy, wymieszaj wszystkie składniki i wyrabiaj ciasto przez 5 - 10 minut. Ciasto włóż do lekko natłuszczonej miski i odstaw na 40-60 minut do wyrośnięcia (ciasto powinno podwoić swoją objętość). Następnie lekko zagnieć ciasto i uformuj bułeczki, które połóż na blasze z papierem do pieczenia. Przykryj ściereczką i znowu odstaw do wyrośnięcia (30 minut powinno wystarczyć). Piecz bułki w piekarniku nagrzanym do 180 - 200 stopni przez 25 minut, aż pieczywo nabierze ładnego złotego koloru.

Szybki cydr (cydr kartonikowy)

Nie od dziś wiadomo, że Polska jabłkiem stoi. Jest jednym z największych producentów jabłek na świecie oraz oczywiście produktów jabłkowych. Do nich zaliczmy też cydr, który od ok. roku wdziera się na polski rynek i coraz częściej widzimy na półkach sklepowych obok piwa dziwne puszki i butelki z banderolą (niestety cydr klasyfikowany jest jak wina, co się z tym wiąże - inna akcyza itp). Dzisiejszy przepis pokaże jak każdy (dosłownie każdy!) może przyrządzić szybki cydr z soku jabłkowego z kartonika.

Surowce:

- sok jabłkowy (ilość zależy od posiadanego naczynia, w którym będziemy cydr nastawiać)
- drożdże winiarskie (ja używam te, które akurat mam pod ręką, standardowa paczka wg opisu wystarczy na 25l wina/cydru)
- cukier (może być puder - lepiej się rozpuści) - do refermentacji (ok. łyżeczki na każdy litr cydru)
- słodzik - jeśli mamy ochotę na cydr słodki

Sprzęt:

- butla - jakakolwiek butla, do której da się dokupić korek gumowy i przytkać (korki takowe są dostępne w chwili obecnej niemal w każdym markecie oraz na allegro i innych sklepach internetowych). Na butlę taką nada się np. butla z 5l wody, bądź szklana 5-cio litrowa butla z wina z biedronki (wino wbrew pozorom zdatne do picia). Ja od 2-3 lat stosuję butlę 18,9l z wody do dystrybutora (takie jakie są stosowane w biurach i budynkach użyteczności publicznej)
- wspomniany wyżej korek
- rurka fermentacyjna
- wężyk do przelewania (przydatny, aczkolwiek bez jego użycia też się da)
- butelki w które będziemy zlewać cydr do przechowywania.

Przygotowanie:

Na początek należy zapoznać się z instrukcją przygotowania tzw. matki drożdżowej, dokładny sposób podany jest na opakowaniu drożdży. Możemy rozróżnić w zasadzie dwa rodzaje drożdży, aktywne, które w zasadzie nie potrzebują czasu by "ruszyć" (nie ma potrzeby przygotowywania "matki") oraz te, które wymagają namnożenia.
Gdy już ustalimy jakie drożdże mamy i przygotujemy je do dodania, przelewamy prawie cały sok do butli (proponuję zostawić litr lub dwa i dodać je po paru dniach, gdyż sok fermentując bardzo się pieni i łatwo o to, by "wyszedł" przez rurkę). Taką mieszaninę soku z drożdżami odstawiamy w miarę ciemne miejsce o stałej temperaturze. My trzymamy go w mieszkaniu, wtedy fermentacja przebiega szybko ,może również to być piwnica, garaż itp.
Po ok. miesiącu bierzemy nasz prawiecydr i ostrożnie zlewamy z nad osadu, który się zebrał na dnie (tak, naprawdę tyle drożdży się tam namnożyło). Jeśli mamy drugą butlę - to żaden problem, zlewamy odstawiamy na jeszcze jakiś tydzień czy dwa, jeśli nie mamy, to możemy już butelkować.
Jedno ostrzeżenie  - jeśli zabutelkujemy zbyt wcześnie (lub np. nastaw fermentował w niskiej temperaturze), to istnieje możliwość, że gaz powstający podczas fermentacji resztek cukru z soku, może wysadzić opakowanie więc lepiej poczekać dłużej niż za krótko.
Gdy już uznamy, że czas butelkować, należy odpowiednią ilość butelek dokładnie wyszorować. My stosujemy różne butelki, od butelek z piw wszelakich z krachlami (zarówno but. szklane jak i plastikowe), butelki z wszelkiej maści szampanów, a w najbliższym czasie będziemy butelkować w butle 1l z piwa browaru Opat (Czechy).
W chwili obecnej należy podjęć dwie strategiczne decyzje - czy chcemy cydr wytrawny (taki jest w chwili obecnej) czy słodki oraz czy zadowolimy się lekkim nagazowaniem, czy dodamy nieco cukru, by "podkręcić" bąbelki.
Jeśli chcemy słodki - dodajemy do każdej butelki (lub do całości - jak komu wygodniej, jedynie należy pamiętać, że mieszając baniakiem znów wzniesie się osad, który zdążył opaść, zawsze można przelać do innego naczynia, to ułatwi sprawę i rozwiąże problem). Zalecam dobór słodzika metodą testową - nalać 0,5l do szklanki i dodać np. 1 rozkruszoną tabletkę słodzika i skosztować, czy wystarczy czy jeszcze nam mało.
Analogicznie postępujemy z dodatkiem cukru, który zostanie przefermentowany w butelce i da nam przyjemne szampanowe bąbelki. Można albo indywidualnie do butelki albo do całosci dodać odpowiednią ilość. My stosujemy 1 łyżeczkę na 1l butelkę. Zalecam ostrożność z dodawaniem cukru, zbyt duża ilość = dużo gazu w butelce = bum! = strata pysznego napoju.
Gdy już w butli mamy słodzik, cukier i cydryk możemy zamykać butelki i umiejscowić w chłodnym miejscu. Piwnica bądź lodówka będą znakomite.
Konsumpcję można zacząć po ok. tygodniu, nie należy również butelek przechowywać zbyt długo, gdyż ze względu na niski poziom alkoholu (ok ~3-4%) nie jest on zbyt trwały, myślę że ok. pół roku wytrzyma (jeśli mnie pamięć nie myli nasz tyle stał). Najlepszy efekt nagazowania i smakowy uzyskuje się po ok 2 miesiącach.
Powodzenia, smacznego i na zdrowie!  

PS.
Gdyby dla kogoś to 4% to zdecydowanie mało, wystarczy na samym początku do soku dodać cukru. W dużym uproszczeniu 17g cukru = 1% w litrze, taki wzmocniony nastaw należy oczywiście dłużej trzymać w butli.

Kiełbasa w wersji podstawowej

Najbardziej podstawowy przepis na kiełbasę. A wersji smakowych może być naprawdę mnóstwo. Próbowaliśmy napaprykowanej, czosnkowej, szałwiowej, kminkowej. Pewnie i wynalazki ziołowe się tu zaczną pojawiać. Ale na początek wersja bardzo podstawowa, co nie znaczy, że mniej smaczna. 

Kiełbasa
Składniki:
1 kg mięsa wieprzowego
200 g tłuszczu (pachwina, podgardle, a nawet słonina)
22 g soli peklowej (choć może być i zwykła kamienna)
1/2 łyżki ziaren kolendry
1/2 łyżki majeranku
1/2 łyżki świeżo zmielonego pieprzu
2 średnie ząbki czosnku
jelita

Przygotowanie:

Postępujemy dokładnie tak samo jak w przypadku białej kiełbasy, czyli mięso mielimy na dużych oczkach i doprawiamy. Mieszamy wszystko dokładnie i odstawiamy mięso w chłodne miejsce - najlepiej do lodówki na 1 dzień, żeby smaki się połączyły. Następnie mięso pakujemy w jelita i wieszamy gotową kiełbasę do lekkiego podsuszenia - noc w zupełności wystarczy. Następnie wędzimy w temperaturze 40-50 stopni przez 3 - 3,5 godziny. Ważne, żeby najpierw rozgrzać wędzarnik do wyższej temperatury ok. 50-60 stopni (przy wkładaniu kiełbasy temperatura spadnie do odpowiedniego poziomu) i początkowo wędzić w rzadkim dymie. Na ostatnie 20-30 minut podnosimy  trochę temperaturę, mniej więcej do 60 stopni. Po tym czasie kiełbasę wyjmujemy. Można ją sparzyć, ale odkryliśmy, że lepiej smakuje nie traktowana wodą i wystarczy nam wędzenie, bo już po takiej obróbce nadaje się do spożycia. Kiełbasę wieszamy do podsuszenia w przewiewnym miejscu. W kuchni "dojrzeje" w około 3 dni, w piwnicy w ponad tydzień. Lekko podsuszona  jest najsmaczniejsza. 

* Zdjęcie Małgosia z bloga Smaki Alzacji

Zupa z cukinii i pomidora

A oto i kolejna zupa krem. Tym razem inspirowana przepisem Ewy Aszkiewicz ("Kuchnia Polska"). Smaczna jak każda inna. I choć wygląda jak dyniowa, to przysięgam uroczyście, że ten kolor to li i jedynie zasługa pomidorów... a zupa na pewno z cukinii. 

Krem cukiniowo-pomidorowy
Składniki:
2 średnie cukinie
3 średnie pomidory
2 duże ząbki czosnku
2 łyżki oliwy
1 litr bulionu
sól, pieprz, gała muszkatołowa do smaku
grzanki, kwaśna śmietana
natka pietruszki

Przygotowanie:

Obierz cukinię, przekrój na pół i usuń gniazda nasienne. Następnie pokrój warzywa w kostkę, zalej wrzątkiem tak, by zakrywał warzywa i gotuj przez ok. 10 minut pod przykryciem. Pomidory sparz, obierz ze skórki i wydrąż pestki. Pokrój w kostkę i podsmaż na oliwie. Pod koniec smażenia dodaj posiekany czosnek. Pomidory dodaj do wywaru z cukinia i gotuj jeszcze przez 2 minuty. Miękkie warzywa zmiksuj, połącz z bulionem i zagotuj. Dopraw solą i pieprzem i odrobiną świeżo startej gałki muszkatołowej. Podawaj z grzankami oraz kleksem śmietany i posiekaną natką pietruszki.